In de jaarlijstjes met beste albums van 2025 zal Pain to Power van de Engelse band Maruja zeker hoge ogen gooien. Bij ons zal de plaat in ieder geval een mooie positie in de top 10 krijgen. Wat is er dan fijner om ze ook nog eens live aan het werk te zien? In een volgepakte Tolhuistuin in Amsterdam-Noord zagen we een band spelen die bizar veel passie stopt in wat ze doen.
Voordat Maruja aan het optreden begon, was het eerst tijd voor het last minute toegevoegde voorprogramma in de vorm van de Amsterdamse band KRAM. Eerder deze week wonnen ze de finale van de Amsterdamse Popprijs, dus we kunnen met recht spreken van interessant lokaal talent. Voor ons een reden om op tijd in de zaal te zijn. En KRAM stelde absoluut niet teleur. De band heeft alle ingrediënten in huis om verder door te breken. KRAM speelt strak en goed en barst van de energie. Het moderne gitaargeluid klinkt fris en laat zich lastig met andere bands vergelijken. KRAM is dus uniek en vol talent. De band heeft plannen voor een eerste EP, daar kijken we reikhalzend naar uit. KRAM is een band om in de gaten te houden.
Voordat Maruja met het optreden begint, zien we de bandleden al op het podium. Vooral zanger/gitarist Joe Carroll is druk bezig met het neerzetten van zijn pedalen en de soundcheck. Als alles klaar is, gaan de lichten uit in de zaal en bouwt de intromuziek de spanning lekker op. Het publiek is een mooie mix van fanatieke fans die de band nareizen en jonge muziekliefhebbers met een neusje voor goede nieuwe bands. Aan alles blijkt dat dit de juiste band op het juiste moment is.
Open the pit!
Het is bovenal een wilde avond. Het eerste wat saxofonist Joe Carroll doet als hij opkomt is naar de zaal schreeuwen dat de pit open moet. Meteen daarna knalt Maruja erin met Bloodsport: wilde drums, diepe bassen en felle raps vullen de zaal en het publiek reageert direct. Als later de saxofoon het vuur verder opstookt is de wedstrijd al gewonnen. Maruja koppelt een fel en uniek geluid aan een krachtige boodschap en dat is precies waar iedereen voor is gekomen.
Meer dan die eerder genoemde elementen is er ook niet nodig om de vlam in de pan te laten slaan. Er hangt een vlag van Palestina op het podium, dat is de enige versiering. Verder doen de rookmachines en later de intens pompende stroboscopen het effectieve werk. Vooral de nummers waarin het publiek mee kan schreeuwen (Trenches, Look Down on Us) doen het goed. Op deze momenten ontstaat een soort collectieve kracht waarbij iedereen zich onderdeel voelt van een geheel. Dat geheel is niet alleen gekomen voor een avond vermaak, maar neemt ook de boodschap die Maruja brengt serieus.
Liefde
Zanger Joe Carroll maakt zich terecht kwaad om heel veel dingen: oorlog, fascisme, kapitalisme. Ook heeft hij aandacht voor mentaal welzijn. Het mooie is dat hij dit alles vooral met liefde te lijf wil gaan. Dat zijn boodschappen die er goed ingaan bij het jonge publiek. Gelukkig maar, want die zaken die worden aangekaart moeten altijd punt van discussie zijn.
Rustpunten zijn er ook. Natuurlijk vormt het prachtige Saoirse het kloppende hart van de avond. Wat ons betreft is dit één van de mooiste liedjes van dit jaar, ook weer iets voor de jaarlijsten dus. Het is wel zo dat de rustige momenten de zwakke punten van Maruja blootlegt. De band is nog geen geoliede machine die met een professionele set klaar is voor grote podia. Daarin moet Maruja nog verder groeien. De lange instrumentale stukken die in veel nummers zitten halen het tempo en de kracht uit de show, terwijl ze in de albumversie wel goed zijn. Als Maruja daar nog wat verder aan werkt, komt het wel goed. Dit alles neemt niet weg dat het oordeel over de gehele avond meer dan enthousiast is.
Setlist:
Bloodsport
Trenches
Break the Tension
Zeitgeist
Thunder
Born to Die
Saoirseo
The Invisible Man
Look Down on Us
Resisting Resistance