Er is de laatste tijd veel gezegd en geschreven over Cameron Winter. Journalisten en fans vergelijken hem met grote namen als Bob Dylan, Leonard Cohen, Scott Walker, Tom Waits en David Byrne. Daarnaast kregen zowel zijn soloalbum Heavy Metal als het laatste album van zijn band Geese lovende kritieken. De verwachtingen waren daarom hooggespannen. Wat heeft Cameron Winter solo te bieden op het podium?
Om precies half negen kwam in het donker de nog jonge zanger/muzikant op in zaal Ronda van Tivoli/Vredenburg. Hij nam plaats achter de vleugel die op het podium stond en meteen was de magie daar. De zaal was muisstil en maar weinig mensen hadden een telefoon vast. Binnen een paar seconden na de eerste klanken van Try as I May trok Cameron Winter alle aandacht naar zich toe om deze niet meer los te laten. Direct vielen twee dingen op: zijn virtuoze pianospel en de kracht van zijn stem.
Laten we beginnen met de piano. Helaas veranderde het licht op het podium een aantal keer. Dat was op zich leuk voor de show, maar zorgde er wel voor dat we niet altijd goed konden zien wat de handen van Winter op de toetsen deden. Alleen in de eerste paar liedjes hadden we echt goed zicht. Horen konden we het gelukkig allemaal wel. Het spel was divers en, zoals al eerder geschreven, virtuoos met regelmatig grappige accenten. Opvallend was dat Winter steeds andere poses aannam achter de vleugel. Soms supergeconcentreerd voorovergebogen als Glenn Gould om even later keurig kaarsrecht te zitten.
Bijzonder krachtig
Dan de stem van Cameron Winter. In alle superlatieven en vergelijkingen met grootse voorgangers komt de zogenaamde woozy bariton van Winter ter sprake. Zijn onvaste zang is punt van discussie en wellicht te omschrijven als een ‘acquired taste’. Live viel op dat zijn stem bijzonder krachtig is en dat zijn techniek ook erg vaardig is. Van alle namen die voorbijkomen als de zang van Cameron Winter met anderen wordt vergeleken, was het die van Rufus Wainwright die er deze avond uitsprong. De show had ook de bravoure en spanning van de fantastische solo-optredens die Wainwright gaf rondom de release van het eerste Want-album.
Cameron Winter wist te verbazen en overrompelen. Alles klopte op het gebied van timing en techniek. De stiltes tijdens de liedjes en het oorverdovende applaus tussendoor zeiden meer dan genoeg. Ook overtuigden de fraaie arrangementen waarin de nummers van Heavy Metal in een gestript jasje zijn gestoken. Cameron Winter is op de schouders van al zijn illustere muzikale voorgangers geklommen om nieuwe, grote hoogten te bereiken. We zijn heel benieuwd wat deze man in de toekomst in petto heeft. Het nieuwe nummer Emperor XIII in Shades klonk wat dat betreft veelbelovend. We zien hem in maart weer terug op het podium. Dit keer met zijn band Geese.