Vorige week vierde David Bowie zijn 68ste verjaardag. Om daar bij stil te staan maakte illustrator Helen Green 29 tekeningen van verschillende Bowies.
In zijn 50-jarige carriere heeft David Bowie heel vaak zijn uiterlijk en imago aangepast. In de GIF hierboven waarin alle 29 tekeningen van Helen Green in elkaar overlopen is dat heel goed te zien. Vooral het kapsel van David Bowie heeft er heel verschillend uitgezien. Het is echt heel bijzonder hoe veel stijlen Bowie heeft gehad en hoe hij in al die jaren relevante en goede popmuziek is blijven maken. David Bowie, de kameleon van de popmuziek, stond bekend om zijn constante metamorfoses in uiterlijk, die hand in hand gingen met zijn muzikale evolutie. Hij was een meester in het creëren van personages en visuele identiteiten, waarmee hij de grenzen van gender, mode en artistieke expressie voortdurend aftastte.
In de late jaren ’60 en vroege jaren ’70 begon Bowie zich te onderscheiden. Zijn androgyne look, vaak met lang haar en flamboyante kleding, was een voorbode van wat komen zou. De ware doorbraak kwam echter met de creatie van Ziggy Stardust in 1972. Met zijn felrode mul, dunne wenkbrauwen, glitter make-up en futuristische kostuums, was Ziggy een glamrock-alien die de popcultuur op zijn kop zette. Het was een explosie van kleur, androgyne schoonheid en theater.
Na Ziggy volgde Aladdin Sane in 1973, een personage dat vaak wordt gezien als Ziggy’s psychisch meer getroebleerde Amerikaanse neef. Het meest iconische kenmerk was de rode en blauwe bliksemschicht die over zijn gezicht liep, een symbool van dualiteit en gespletenheid. Later in de jaren ’70, na zijn verhuizing naar Los Angeles en een periode van experimenten met funk en soul, ontstond The Thin White Duke. Dit was een scherpe, elegante en enigszins onheilspellende figuur, gekenmerkt door een strakke look, wit overhemd en zwarte pantalon. Deze periode weerspiegelde een meer afstandelijke en gecontroleerde esthetiek.
In de jaren ’80 omarmde Bowie een meer gepolijste, commerciële look die paste bij zijn enorme succes met albums als Let’s Dance. Zijn haar was vaak blond en stijlvol, en zijn kledingkeuze werd strakker en meer mainstream. Hoewel hij minder radicale transformaties onderging in deze periode, bleef hij toch experimenteren met stijlen en invloeden. In de latere jaren van zijn carrière, zelfs tot aan zijn laatste album Blackstar, bleef Bowie op subtiele manieren zijn uiterlijk aanpassen, vaak met een meer sobere en introspectieve uitstraling die paste bij de diepte van zijn muziek.
Bowie’s vermogen om steeds weer een nieuw persona te creëren, zowel muzikaal als visueel, maakte hem tot een uniek icoon. Zijn metamorfoses waren niet zomaar verkleedpartijen; ze waren een essentieel onderdeel van zijn artistieke proces, waarmee hij de wereld uitdaagde om anders te kijken naar identiteit en expressie.