Steeds meer mensen vertrekken wereldwijd van dorpen naar steden. Zodoende wonen er nu heel veel mensen samen in relatief kleine appartementen en flats. Zeker omdat ook overal de huizenprijzen stijgen. Kunstenaar Cinta Vidal vat het samenleven in een kleine ruimte in de stad mooi samen in haar nieuwe serie schilderijen die ze Inward heeft genoemd.
Het werk van Cinta Vidal heeft altijd een mooie knipoog gehad naar dat van collega-kunstenaar Maurits Cornelis Escher. Je weet daarom nooit precies wat nu boven of onder is. Zwaartekracht lijkt hier niet te bestaan. Dit trucje zorgt ervoor dat Vidal meerdere taferelen samen kan brengen in één afbeelding. Het is aan de kijker om de connecties tussen de personages te maken. Leven ze samen? Of apart? En, zijn ze allemaal tegelijkertijd in dezelfde ruimte? Of neemt de kunstenaar ook een loopje met de tijd?
Omgekeerde gebouwen
Deze nieuwe schilderijen uit de serie Inward waren recent te zien bij galerie Thinkspace Projects in Los Angeles. Daar zeggen ze in een verklaring het volgende over deze bijzondere schilderijen: “Voor Vidal illustreert het afbeelden van macro- en microniveaus van omgekeerde appartementsgebouwen en stadsstructuren de verschillende manieren waarop de wereld wordt ervaren door een grote bevolking.”
Zelf voegt Cinta Vidal daar nog het volgende aan toe: “Het woord Inward (inwaarts) spreekt tot beide lagen van innerlijkheid: de gedeelde binnenruimtes die we bewonen én de privé, naar binnen gerichte staat, waarin we komen wanneer we ons loskoppelen van wat ons omringt. Deze taferelen weerspiegelen dat subtiele naast elkaar bestaan: samen zijn, maar toch elk in hun eigen ruimte.”
Over de kunstenaar
De Spaanse kunstenaar Cinta Vidal werd in 1982 geboren in Barcelona. Vidal studeerde aan de Escola d’Art Massana in Barcelona. Al op 16-jarige leeftijd begon haar carrière in de Scenografiewerkplaats Castells y Planas. Deze vroege ervaring in het schilderen van grote decors voor diverse Europese en internationale opera- en theatergezelschappen heeft haar liefde voor het vak en haar vaardigheid in grootschalige werken sterk beïnvloed.
Haar schilderstijl, vaak acryl op houtpaneel, wordt gekenmerkt door “un-gravity constructions” – architecturale structuren en stadsgezichten die verschillende gezichtspunten naadloos laten overlopen. Hoewel er vaak een vergelijking wordt gemaakt met M.C. Escher vanwege het spel met perspectief, ligt de focus van Vidal op het gebruik van verwrongen dimensies als een metafoor voor de complexiteit van de menselijke ervaring en de verschillende manieren waarop individuen hun omgeving waarnemen.
Tears for Fears
Naast de architectuur geeft Vidal waarde aan het alledaagse leven, waarbij huishoudelijke taferelen binnen haar verdraaide werelden te zien zijn. Een vaak terugkerend element zijn katten, die ze omschrijft als bevoorrechte en mysterieuze waarnemers van deze ongewone werelden. Haar werk is tentoongesteld in vele grote steden, waaronder Los Angeles, Hong Kong en Melbourne, en ze heeft monumentale muurschilderingen gecreëerd in bijvoorbeeld Long Beach, Honolulu en San Francisco. Zelfs de Britse band Tears for Fears heeft haar werk gebruikt voor de cover van hun album The Tipping Point uit 2022.
