De voortekenen waren al uitstekend. Het begon toen drumlegende Dave Lombardo (ex-Slayer, Suicidal Tendencies) de band Dead Cross oprichtte samen met leden van Retox en The Locust. Toen daarna ook duivelskunstenaar Mike Patton zich onverwacht als zanger bij het gezelschap voegde, was er officieel een nieuwe supergroep geboren.
Alle respect voor gitarist Michael Crain en bassist Justin Pearson — die de fundering leggen met hun vuige hardcore-achtergrond — maar voor het grote publiek draait deze band natuurlijk om de chemie tussen titanen Lombardo en Patton. Eerder speelden ze al samen in Fantômas, ook een te gekke band die grenzen verlegde. Dit project is echter beduidend anders.
Toegankelijke herrie
Dead Cross schotelt je net als Fantômas een enorme bak herrie voor, maar de structuur verschilt dag en nacht. Waar Fantômas vaak abstract was, zijn de nummers van Dead Cross veel toegankelijker en verrassend melodieus. Het zijn compacte liedjes met een kop en een staart, maar dan wel verpakt als snoeiharde, venijnige thrash metal.
De plaat, uitgebracht via Patton’s eigen Ipecac Recordings, klinkt als een geoliede machine. Opener Seizure and Desist grijpt je direct bij de strot met een tempo waar menig jonge punkband jaloers op zou zijn. Toch is er ook ruimte voor sfeer; luister maar eens naar de onheilspellende cover van Bauhaus-klassieker Bela Lugosi’s Dead. Hier laten de heren horen dat ze meer kunnen dan alleen maar rammen.
Bruter dan Faith No More
Het werk op dit Dead Cross debuutalbum doet bij vlagen denken aan de bruutste nummers uit de catalogus van Faith No More. Denk hierbij aan tracks als The Gentle Art of Making Enemies en Cuckoo For Caca, maar dan nog net een versnelling hoger. De productie, mede mogelijk gemaakt door nu-metal veteraan Ross Robinson, zorgt ervoor dat de agressie kraakhelder uit je speakers knalt.
De laatste jaren zocht Mike Patton vaak het experiment in projecten die ver afstonden van rock, wat zeker interessante platen opleverde. Veel fans misten echter zijn ‘gewone’, maniakale zangstijl. Die is nu eindelijk weer in volle glorie te horen. Hij krijst, croont en fluistert zoals alleen hij dat kan, perfect ondersteund door de beukende drums van Dave Lombardo.
Conclusie: Fans van zowel Slayer als Faith No More gaan dit album geweldig vinden. Dead Cross is geen vluchtig tussendoortje, maar een volwaardige band die de energie van oude hardcore punk combineert met de precisie van metal.