Animated GIFs zijn de onbetwiste veteranen van het internet. Ze bestaan al zo lang als het moderne web zelf (sinds 1987, om precies te zijn), en hebben elke technologische golf overleefd. Waar ze in de begindagen vooral werden geassocieerd met knipperende “Under Construction”-bordjes en dansende bananen in lage resolutie, heeft het bestandsformaat de afgelopen jaren een opmerkelijke transformatie ondergaan.
Wat ooit begon als een functioneel middel om bewegend beeld te tonen op trage verbindingen, is uitgegroeid tot een volwassen medium voor digitale expressie. We zien nu dat de GIF de status van meme overstijgt en een heuse kunstvorm begint te worden, omarmd door digitale galerijen en veilinghuizen.
De Meester van de wiebelende GIF: Dain Fagerholm
Een perfect voorbeeld van deze artistieke evolutie vinden we in het werk van Dain Fagerholm. Deze illustrator uit Seattle onderscheidt zich door een brug te slaan tussen traditioneel handwerk en digitale manipulatie. Zijn creaties zijn niet zomaar bewegende plaatjes; hij noemt zijn werk zelf ‘stereographic drawings’. In een tijdperk van gelikte 3D-renders kiest Fagerholm bewust voor ruwe, met inkt en stift getekende monsters en wezens. Op papier zijn ze plat en statisch, maar door zijn unieke digitale nabewerking brengt hij ze tot leven op een manier die bijna hypnotiserend werkt.
Een knipoog naar de 19e Eeuw
De term ‘stereographic’ is een directe en fascinerende verwijzing naar de stereofoto’s van begin vorige eeuw. In het Victoriaanse tijdperk en de vroege 20e eeuw was de stereoscoop mateloos populair. Het principe was eenvoudig maar effectief: men nam twee foto’s van hetzelfde onderwerp, maar vanuit een net iets andere hoek (vergelijkbaar met de afstand tussen onze twee ogen). Wanneer je deze beelden door een speciale kijker (een stereoscoop) bekeek, smolten ze samen tot één beeld met een indrukwekkende diepte-illusie.
Het Wiggle-Effect
Fagerholm past dit aloude principe toe op het digitale scherm, maar met een moderne twist. Omdat we op een computerscherm of telefoon geen stereoscoop-bril dragen, gebruikt hij tijd in plaats van lenzen.
Hij tekent zijn onderwerp twee of drie keer vanuit een marginaal verschoven perspectief en monteert deze beelden in een razendsnelle loop. Dit creëert een effect dat bekend staat als ‘wiggle stereoscopy’. Het resultaat is dat de wezens in zijn tekeningen lijken te trillen van energie en letterlijk uit het platte scherm lijken te springen. Het is een perfecte samensmelting van analoge techniek en digitale presentatie, waarmee Fagerholm bewijst dat de oude GIF nog lang niet is uitgespeeld.
