In 2025 bracht pianist Brad Mehldau het prachtige album Ride into the Sun uit waarop de muziek van Elliott Smith centraal stond. Voor ons een reden om een kaartje te kopen voor het optreden van Brad Mehldau in Het Concertgebouw. We hadden een klein beetje de hoop dat de avond in Amsterdam voor een (groot) deel in het teken zou staan van de liedjes/composities van Elliott Smith, maar wisten tegelijkertijd dat Mehldau in een zaal als Het Concertgebouw voor een andere en bredere aanpak zou kiezen.
Uiteindelijk kwam tijdens het concert slechts één liedje van Smith voorbij, het mooi ingetogen Satellite. Was dat erg? Absoluut niet. Satellite kwam vroeg op de avond na Things Behind the Sun van Nick Drake en For No One van The Beatles. Brad Mehldau trakteerde ons op een avond die bomvol prachtige covers zat (en een paar eigen composities). Iedere keer was het weer een fijne verrassing als de pianist aan een nieuw stuk begon. Zodra de melodie begon ging bij vrijwel iedereen in de zaal de hersenen aan het werk om te raden van wie het origineel was.
Baghdad Cafe
Steeds na een paar nummers pakte Brad Mehldau te microfoon om uit te leggen wat we zojuist hadden gehoord. Het leek zodoende net een muziekkwis waarbij steeds na een ronde de goede antwoorden worden opgenoemd. Daarbij werden we ook direct op het verkeerde been gezet, want het nummer Calling You is in de originele uitvoering inderdaad te vinden op de soundtrack van Baghdad Cafe uit de jaren 80, maar wij kennen het nummer vooral dankzij de prachtige versie van Jeff Buckley.
Bach, Brahms en Schumann
Het feit dat we het in dit stuk hebben over een muziekkwis klinkt wellicht wat neerbuigend, maar zo bedoelen we het absoluut niet. Brad Mehldau is een briljant pianist en zijn arrangementen en improvisaties zijn van een ongekend hoog niveau. Concertgebouw-waardig dus. Vooral techniek waarbij beide handen echt los van elkaar kunnen spelen is heel interessant. Hierin klinkt de invloed van Bach (en op andere momenten ook Brahms en Schumann) door in het werk van Brad Mehldau. Voeg daarbij de complexe ritmes en soms verschillende maatsoorten bij iedere hand en je krijgt iets volkomen unieks. Dat Brad Mehldau ondanks zijn hoogstaande technische spel dan juist kiest voor popmuziek als basis brengt alles mooi in balans.
Bohemian Rhapsody
Dat gezegd hebbende keren we nu weer terug naar wat we te horen kregen tijdens het concert. Zo kondigde de pianist Martha van Tom Waits aan dat echt heel mooi overging in Send in the Clowns. Andere hoogtepunten waren een complexe uitvoering van Paranoid Android dat overging naar Life on Mars? en vervolgens de outro (of coda) van Bohemian Rhapsody. Werkelijk briljant allemaal. Na wat eigen stukken en een compositie die hij samen met Joshua Redman schreef volgden maar liefst 4 toegiften. We kregen het idee dat dit niet was ingestudeerd omdat concerten in Het Concertgebouw meestal behoorlijk stipt zijn en dat de officiële eindtijd al was verstreken. Zodoende kregen we als toetje nog werken van George Gershwin, Bob Dylan en Billy Joel. Een mooi slot van een fenomenale avond.