Het talent van Jeff Buckley staat als een paal boven water. Grace is een van de beste albums ooit gemaakt. Een documentaire over zijn unieke talent, zijn prachtige muziek en zijn tragische leven is dan altijd interessant. In It’s Never Over, Jeff Buckley wordt je getrakteerd op mooie liedjes en verhalen van mensen uit zijn naaste omgeving, maar na afloop is het gevoel over de documentaire niet geheel positief.
Voor veel mensen die It’s Never Over, Jeff Buckley bekijken zal de ervaring overwegend enthousiast. Dat komt vooral door de geweldige muziek en de persoonlijkheid van Jeff Buckley. Ondanks dat zijn carrière veel te kort is, valt er heel veel over hem te vertellen en daar kunnen vervolgens weer analyses op losgelaten worden. Waar gaan de teksten over? Hoe was Jeff Buckley echt als persoon? Dat soort vragen.
Wie eerdere documentaires over Jeff Buckley heeft gezien, bijvoorbeeld Goodbye and Hello van Jasmina Fekovic, of het een en ander over Jeff en zijn vader heeft gelezen (het boek Dream Brother van David Browne is een aanrader) zal al snel het gevoel hebben dat het verhaal in deze nieuwe documentaire op zijn zachtst gezegd nogal selectief is.
Moeder en vader
Het is mooi om de mensen die vlakbij hem stonden aan het woord te horen, maar dat hoeft niet altijd te betekenen dat je dan het ware verhaal krijgt te horen. Zeker in het geval van Mary Guibert, de moeder van Jeff Buckley. Niets dan respect voor het feit dat ze Jeff als 17-jarige Panamese immigrant alleen heeft moeten opvoeden omdat vader Tim Buckley al tijdens de zwangerschap er vandoor was gegaan, maar wie al eens eerder iets over Jeff heeft gezien of gelezen kent ook haar reputatie. Zo is Jasmina Fekovic behoorlijk tegengewerkt door Guibert en ook anderen die iets wilden vertellen of schrijven of Jeff Buckley kennen de reputatie van zijn moeder.
Het feit dat deze documentaire van Amy Berg wel in samenwerking is met Mary Guibert is zowel een zegen als een vloek. Dankzij haar zien we nooit eerder vertoonde beelden en horen we haar kant van het verhaal, maar het gevoel beklijft vooral dat ze te veel invloed heeft op wat er wel en niet aan bod komt in It’s Never Over, Jeff Buckley.
Vreemde hiaten
Zo zitten er vreemde hiaten in het verhaal hoe Jeff Buckley van schuchtere jongen uit Californië plots een wereldster kon worden. Zo valt de naam Scott Moorhead, waaronder Jeff opgroeide, geen enkele keer. Ook lijkt het alsof het talent van Jeff Buckley vrijwel uit het niets kwam bovendrijven en dat hij na wat sessies in café Sin-é een platencontract te pakken had. We horen en zien niets over zijn tijd als sessiemuzikant in LA en zijn tour als gitarist in de band van reggaezanger Shinehead. Vreemd is ook dat zijn muzikale mentor Gary Lucas helemaal niet aan bod komt. Samen met hem zijn is namelijk de fundering gelegd voor meerdere liedjes op Grace. Natuurlijk kan niet elk detail aan bod komen in een documentaire van anderhalf uur, maar dit lijkt echt te veel op selectief shoppen.
It’s Never Over, Jeff Buckley vertelt dus absoluut niet het ware verhaal over deze unieke muzikant en dat is betreurenswaardig. Aan de andere kant maakt de muziek en de interessante beelden het toch tot een aanrader. Neem de prachtige muziek in je op. Zorg dat je op zijn minst een fysieke versie van Grace in huis hebt. Mocht je daarna behoefte hebben aan meer, dan is vooral het boek van David Browne een aanrader. De documentaire van Jasmina Fekovic is trouwens op YouTube te bekijken.
