Recensie – Springsteen: Deliver Me from Nowhere

Springsteen: Deliver Me from Nowhere is geen standaard biografie van een beroemde muzikant, zoals we dat bijvoorbeeld eerder zagen van Elton John en Freddie Mercury. Deze film van regisseur en schrijver Scott Cooper focust namelijk op een heel specifiek deel uit het leven van Bruce Springsteen: de totstandkoming van het album Nebraska.

We volgen The Boss (een sterke rol van Jeremy Allen White) dus maar in een korte periode van zijn leven en muzikale carrière, maar tegelijkertijd vertelt het verhaal ook veel meer dan dat. Dat komt mede door de vele flashbacks naar de jeugd van Bruce Springsteen. Deze zijn geschoten in stemming zwart-wit. Daar maken we kennis met het ongelukkige huwelijk van zijn ouders en in het bijzonder zijn vader Douglas Springsteen (mooi gespeeld door Stephen Graham).

Superster in wording

Het verhaal zelf speelt af in 1981. De ster van Bruce Spingsteen is steeds groter en groter aan het groeien. Zijn laatste album The River heeft geweldige kritieken gekregen en met Hungry Heart heeft hij zijn eerste grote hit te pakken. Alles wijst erop dat Springsteen klaar is voor de sprong naar de status van superster. Daar zijn ze zich ook van bewust bij zijn platenmaatschappij. Manager en producer Jon Landau (Jeremy Strong) probeert het gebruik te maken van het momentum en is benieuwd wat Bruce in zijn koker heeft.

Tijdens een sessie in een studio in New York laat Springsteen een paar nieuwe nummers horen die zo goed zijn dat alle aanwezigen overtuigd zijn van de enorme hitpotentie. Echter wil Springsteen Born in the USA en andere sterke liedjes nog even op de plank laten liggen om te werken aan een ander project. Hij trekt zich terug in een groot huis om daar op een 4-sporenrecorder aan nieuw materiaal te werken. Dat zal uiteindelijk het album Nebraska worden. Deze plaat is veel persoonlijker, donkerder, rauwer en intiemer dan wat ze van Springsteen gewend waren. Je begrijpt dat ze bij de platenmaatschappij in eerste instantie niet heel erg enthousiast zijn.

Kille eenzaamheid

Als kijker weet je natuurlijk al wat voor goede plaat Nebraska is en dat deze hoort tot het beste dat Bruce Springsteen heeft gemaakt. Het is mooi om te zien hoe deze plaat tot stand is gekomen. We zien een man die probeert af te rekenen met een pijnlijk verleden en zich daarbij focust op muziek en literatuur. De kille eenzaamheid horen we nu nog steeds terug in de liedjes. Tegelijkertijd probeert Bruce ook nog stappen te zetten in de liefde. Dit deel van het verhaal is het enige wat niet is gebaseerd op ware feiten, maar voegt wel een mooie laag aan het verhaal toe.

Springsteen: Deliver Me from Nowhere is op papier een sombere film, maar de muziek en het sterke spel van de acteurs zorgen wel degelijk voor een flinke dosis sprankeling op het witte doek. Bij ons heeft de film de liefde voor het album Nebraska weer stevig doen oplaaien.