Er zijn maar weinig games die mijn city building itch echt weet te scratchen. Anno is daar een van. Waar veel city builders verzanden in eindeloze herhalingen om dat ene getalletje omhoog te zien gaan, heeft de Anno-gamereeks een charme die je écht aanzet tot het maken van mooie steden.
Anno 177 volgt een gepokt en gemazelde formule: voorzie je volk van de juiste grondstoffen en je kunt hen ‘opwaarderen’ tot een volgende klasse. In de vorige game, Anno 1800, was dat van boer tot investeerder. Nu is dat van vrijgelatene tot adel. Elke volgende bevolkingsrang eist complexere grondstoffen, van zeldzame ijzeren tot exotisch voedsel dat je uit verre landen moet halen.
Cijfertjes gaan omhoog
Dat brengt me bij de kern van de game: logistieke ketens. Deze game is voor echt mensen zoals ik, die een warm gevoel van binnen krijgen als je cijfertjes omhoog ziet gaan omdat je die ene handelsroute hebt geperfectioneerd. En dat keer honderd. Simpel voedsel als pap heeft één ingrediënt, dus dat verbouw je op het land en verwerk je in een eetkraam, maar kristalglas voor de adel vraagt om meerdere ketens die elk op verschillende tijdsintervallen werken. Geloof me, zodra je één keten hebt afgewerkt kun je niet wachten om met de volgende te beginnen.
Pittoresk
De juiste layout verzinnen voor zulke complexe producties is de helft van het plezier. De andere helft is zorgen dat alles er ook een beetje mooi uitziet. Anno 177 ziet er sowieso al fantastisch uit, als je pc het aankan, van Romeinse villa’s met uitzicht op baden en fonteinen tot een immens Colosseum dat boven alles uittorent. Tussen dit alles kun je optioneel perkjes, vuurkorven en standbeelden strooien om zo de meest pittoreske plaatjes te creëren.
Simpel en afwisselend
In tegenstelling tot zijn voorganger neemt Anno 177 je mee naar een simpelere tijd. Waar je in Anno 1800 nog stoomtreinen had en goederen tot in de duizenden kilo’s met vervoerde voor de tienduizenden inwoners van je eiland, is alles nu veel overzichtelijker. Dat maakt de game ergens makkelijker door minder ingewikkelde producties, al hoef je niet te vrezen dat je snel op de game bent uitgekeken.
Anno 177 voegt namelijk vanaf het begin al de mogelijkheid toe om af te reizen naar Keltische landen. Hier kun je hetzelfde riedeltje uithalen qua grondstoffenproductie en bevolkingsgroei, maar dan met andere producten en uitdagingen. Waar je in het fictieve Latium van zonovergoten uitzichten geniet, moet je het in het Keltische Albion doen met regenachtige dagen en modderige landerijen waarin je kaas maakt en bier brouwt.
Hoopte op meer
Als je alle Anno-games op een rij bekijkt, is de formule in Anno 177 zonder twijfel als beste uitgewerkt. Systemen sluiten soepel op elkaar aan en met de simpele doch diepgaande productieketens kun je weer tientallen uren zoet zijn met alleen al het plannen van je nederzettingen.
En toch voelt de game wat leeg. Zoals we gewend zijn van de ontwikkelaar komen er weer talloze uitbreidingen en dlc’s om dit mankement op te vangen, maar na de propvolle Anno 1800 voelt het alsof Anno 177 op zijn minst een sterkere binnenkomst had moeten hebben. Dat heeft vooral te maken met de nieuwste toevoegingen. De grootste daarvan is een rts-achtig gevechtssysteem. Vanuit je Romeinse villa rekruteer je manschappen en bouw je torens en muren om je eilanden veilig te houden. Vijandige spelers belaag je hiermee door schepen op ze af te sturen en met je soldaten de vijandige villa te vernietigen.
Dieper dan dit gaat dit systeem niet. En toegegeven, ik vraag mij ook af of een uitgebreider systeem niet zou afleiden van wat Anno zo sterk maakt. Daarmee blijft de huidige variant van oorlog voeren wat tussenbeide hangen: alles eraan klopt, maar meer valt er ook niet over te zeggen.
Campagne schiet tekort
Hetzelfde geldt voor de campagnemodus. Je leert de game kennen door dit verhaal te spelen, waar intriges je in de eerste akte om de oren vliegen, om vervolgens in de tweede akte jezelf te moeten bewijzen tegenover een Keltische krijgsheer. Oprecht zijn de eerste acht à tien uur van deze campagne fantastisch uitgewerkt. Tot je erachter komt dat dit het is. Er is geen akte drie – geschrapt om financiële redenen, begrijp ik – dus net als je er een beetje in zit, verdampt alle intrige van de eerste akte als sneeuw voor de zon.
Conclusie
Anno 177 brengt deze geliefde serie naar een nog meer geliefde setting: de Romeinse tijd. Daarmee bereikt het nieuwe hoogtes, van het best uitgewerkte logistieke systeem tot prachtige grafische prestaties. De afwisseling tussen de twee regio’s houdt de gameplay fris zonder hem te complex te maken, terwijl je jezelf zoals altijd uren kunt verliezen in het bedenken van de beste lay-out voor jouw eilanden. De combat valt helaas tegen en de campagne is een regelrechte domper, maar laat dat je niet tegenhouden. Als ik ooit iemand wil introduceren in de wondere wereld van citybuilders, dan verwijs ik hem of haar absoluut naar Anno 177.
Reinoud Schaatsbergen
