Seung-Hwan Oh belichaamt een zeldzame synergie van wetenschap en kunst. Hij is niet alleen een toegewijd microbioloog, maar ook een begenadigd fotograaf. In zijn intrigerende serie Impermanence brengt hij deze twee ogenschijnlijk disparate disciplines samen tot een uniek en gedurfd geheel.
Voor dit project bewandelde Oh een onconventioneel pad. Hij onderwierp onbelichte film aan de invasie van schimmels, met een voorkeur voor pathogene varianten. Zodra de schimmels zich op de film hadden genesteld en floreerden, werd deze besmette drager zorgvuldig in de camera geplaatst, klaar om beelden vast te leggen.
Een vreemde besmetting
De resulterende foto’s zijn op een indirecte, maar indringende wijze aangetast door de microscopische indringers. Wat tevoorschijn komt, zijn beelden die niet kloppen, verstoord en gefragmenteerd, waarbij de onzichtbare hand van een ziekmaker onmiskenbaar aanwezig is. Toch is er geen sprake van directe besmetting in de traditionele zin. De schimmel heeft de film bewerkt, niet de kijker. Bovendien is een foto inherent levenloos; het is een vastgelegd moment, een statische weergave. Desalniettemin zijn de onderwerpen die Seung-Hwan Oh vastlegt, menselijke figuren, wel degelijk levende organismen.
Deze complexiteit van factoren – de manipulatie van het medium, de abstracte aanwezigheid van ziekte, en de confrontatie met het levende ten opzichte van het levenloze – dwingt de kijker tot diepgaande reflectie. Impermanence is daarmee veel meer dan een fotoserie; het is een prikkelende dialoog over vergankelijkheid, de invloed van het onzichtbare, en onze perceptie van de werkelijkheid.
