Zelfportretten zijn er tegenwoordig in talloze verschijningsvormen. Waar de wereld overspoeld wordt met snelle, platte selfies, bewijst de Italiaanse fotograaf Anna Di Prospero dat het genre ook tot echte kunst kan behoren. In haar gelaagde fotografische werk is ze zelf model, maar ze eist verrassend genoeg lang niet altijd de absolute hoofdrol op.
Een intieme dialoog
Op haar vervreemdende en poëtische foto’s gaat Di Prospero een bijna fysieke dialoog aan met de gigantische schaal van de moderne stad. De omgeving waarin ze zichzelf plaatst, is minstens zo belangrijk als haar eigen aanwezigheid. Ze kiest haar locaties dan ook niet zomaar uit; het zijn stuk voor stuk bewuste, artistieke keuzes. In haar beelden schitteren indrukwekkende, futuristische bouwwerken van wereldberoemde sterarchitecten zoals Frank Gehry en Santiago Calatrava als monumentale tegenspelers.
Kwetsbaarheid en beton
De absolute kracht van deze doorlopende serie ligt in het ijzersterke visuele contrast. Tussen de overweldigende architectonische pracht van koud staal, hard beton en strakke glasplaten, plaatst ze doelbewust haar zachte, menselijke lichaam. Het is juist de combinatie van die twee uitersten (de starre, onbuigzame lijnen van het gebouw en de organische, vloeiende houdingen van de fotograaf) die de foto’s zo waanzinnig mooi en intrigerend maakt.
Een tastbare spanning
De foto’s krijgen een extra gelaagdheid en een opvallende, intieme spanning op de momenten dat Di Prospero (of de geportretteerde) zich deels ontbloot. Door zich in deze overweldigende, publieke ruimtes ogenschijnlijk uit te kleden, creëert ze een gevoel van extreme kwetsbaarheid midden in de metropool. Ze reduceert het menselijk lichaam tot een sculpturale vorm die de massieve architectuur probeert te omarmen, uitdaagt, of er juist volledig in lijkt te verdwijnen.
📬 Niets missen van Mixed Grill?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang elke zaterdag de beste tips over kunst, cultuur en lifestyle direct in je inbox.