Recensie: Dead Man’s Wire van Gus van Sant

Een Dead Man’s Wire is een geïmproviseerd wapen waarmee iemand in een gijzelingssituatie kan zorgen dat hij niet door de politie wordt neergeschoten. De gijzelaar krijg een stuk ijzerdraad om zijn nek dat direct in verbinding staat met de trekker van een geweer met afgezaagde loop én met de gijzelnemer. Mocht deze laatste neervallen, dan zal de trekker worden overgehaald.

Dit lugubere wapen staat centraal in Dead Man’s Wire van Gus van Sant. De regisseur baseerde de film op een waargebeurd verhaal uit 1977 waarin de gefrustreerde Tony Kiritsis (gespeeld door Bill Skarsgård) een rijke hypotheekverstrekker wil gijzelen. De man die hij zoekt is echter niet op kantoor, waarna Tony besluit diens zoon Richard Hall (Dacre Montgomery) te voorzien van zijn zelfbedachte wapen (die hij overigens zelf Dead Man’s Line noemde).

Niet onder de indruk

Onderdeel van het plan van Tony is dat de gijzeling niet in het kantoor van de familie Hall plaats zal vinden, maar in Tony’s appartement. In een zinderende eerste helft van de film zien we hoe de toegesnelde politie geen raad weet met de wapenconstructie van Tony en hem met zijn gijzelaar naar zijn huis laten rijden. Daar volgt een moeizame onderhandeling, zeker omdat M.L. Hall, de vader van Richard (Al Pacino) niet onder de indruk lijkt en geen strobreed wil toegeven aan de eisen van Tony Kiritsis.

Tegelijkertijd is er een interessante verhaallijn vanwege het feit dat Tony graag de onderhandelingen wil voeren via zijn favoriete radio-DJ Fred Temple (Colman Domingo). Dit versterkt de sfeer van de jaren ’70 die Gus van Sant heel goed neer weet te zetten. De kleding, de auto’s en vooral de muziek zijn een aantal van de sterkste punten van de film. Dat neemt niet weg dat het verhaal niet heel sterk is vanaf het moment dat Tony en Richard in Tony’s huis aankomen. Zo is er wel sprake van bijvoorbeeld sluipschutters op daken en het leger dat wil ingrijpen, maar dit wordt niet of zwak uitgewerkt.

Truth is stranger than fiction

Zo kabbelt de film voort naar het bizarre einde van het verhaal. Dat einde is een typisch geval van ’truth is stranger than fiction’. De ontknoping is echter nergens echt spannend, het zijn puur de droge, historische feiten die de finale bijzonder maken. Blijf ook zeker zitten tijdens de aftiteling, want daarin worden originele beelden uit 1977 getoond.

Je ziet aan alles dat Gus van Sant en zijn team meer tijd hebben gestoken in het decor en de muziek, dan in het verhaal. Het acteerwerk is ook dik in orde, maar het script is gewoonweg te matigjes. Dead Man’s Wire begint echt heel goed, maar is in het middelste deel niet echt spannend. Al met al scoort de film zeker wel een voldoende, maar er had veel meer in kunnen zitten. Wij zetten nog een keer de fijne soundtrack op.