Geborduurde portretten door Cayce Zavaglia

De Amerikaanse kunstenaar Cayce Zavaglia omschrijft zichzelf in de eerste plaats als een schilder, hoewel ze al jaren geen druppel verf meer op haar doeken gebruikt. Ze ruilde haar kwasten in voor naald en draad en creëert nu adembenemende, hyperrealistische portretten van vrienden en familie. Haar unieke borduurwerk is zo gedetailleerd en dynamisch dat je pas van heel dichtbij ziet dat je niet naar een traditioneel schilderij kijkt.

Van giftige olieverf naar een veilige studio

De overstap van schilderkunst naar textiel had een verrassende en uiterst praktische reden. Zavaglia is van origine klassiek opgeleid als kunstschilder en werkte jarenlang met dikke lagen olieverf. Toen ze in verwachting was van haar eerste kind, wilde ze haar werkruimte echter volledig vrijmaken van schadelijke dampen, terpentine en chemische oplosmiddelen. Ze herinnerde zich een borduurwerk dat ze als kind in Australië had gemaakt en besloot bij wijze van experiment een portret te naaien. Dit bleek het begin van een compleet nieuwe en uiterst succesvolle artistieke richting.

Penseelstreken van wol en zijde

Wat het werk van Zavaglia zo verbluffend accuraat maakt, is dat ze haar draden letterlijk behandelt als verf. In tegenstelling tot regulier en strak borduurwerk, gebruikt zij losse draden van wol, katoen en zijde om de expressieve, overlappende kwaststreken van een klassieke meester na te bootsen. Door de draden in talloze verschillende richtingen te laten lopen en de kleuren uiterst precies te mengen en over elkaar heen te leggen, creëert ze een ongekende diepte en volume in de gezichten. Ze bouwt de huid, het haar en de kleding steek voor steek op tot er een levensecht persoon ontstaat.

De verborgen chaos aan de achterkant

Misschien wel het meest fascinerende aspect van haar werk is niet de perfecte voorkant, maar de rommelige achterkant. Waar de voorkant van het canvas een gecontroleerd en hyperrealistisch gezicht toont, is de achterzijde een abstracte chaos van knopen, losse eindjes en kluwens draad. Voor Zavaglia werd deze ongecensureerde achterkant al snel net zo interessant als het eigenlijke portret. Ze ziet het als een prachtige metafoor voor de menselijke psyche: de strakke voorkant is het perfecte gezicht dat we aan de buitenwereld presenteren, terwijl de achterkant onze verborgen, chaotische en imperfecte binnenwereld weerspiegelt. Ze is inmiddels zelfs begonnen met het maken van enorme schilderijen die uitsluitend gebaseerd zijn op deze fascinerende achterkanten van haar borduurwerken.