Het betere knip- en plakwerk van Jill Sylvia

Van een simpel en oersaai velletje geruit boekhoudpapier weet de Amerikaanse kunstenaar Jill Sylvia werkelijk ingenieuze, driedimensionale kopieën van beroemde Amerikaanse gebouwen te maken. Met uiterste precisie snijdt en knipt ze letterlijk de hokjes uit het papier, om vervolgens van de overgebleven rasters complexe architectuur na te bouwen. Het resultaat is niet alleen een lust voor het oog, maar bevat ook een vlijmscherpe politieke en economische boodschap.

Monnikenwerk op de millimeter

De werkwijze van Sylvia vereist een bijna onmenselijk geduld. Ze gebruikt traditioneel grootboekpapier, het papier dat accountants decennialang gebruikten om inkomsten, uitgaven en schulden op te noteren. Met een scherp scalpelmesje snijdt ze zorgvuldig elk afzonderlijk schrijfblokje uit het papier, zodat alleen de dunne, gedrukte lijntjes als een fragiel skelet overblijven. Van deze flinterdunne papieren roosters construeert ze vervolgens schaalmodellen van iconische, machtige Amerikaanse overheidsgebouwen, zoals het Capitool, het Witte Huis en het gebouw van het Ministerie van Financiën.

Een politieke en economische lading

Het is niet moeilijk om de sterke, actuele verbinding te zien tussen het gekozen materiaal, de specifieke gebouwen en de huidige staat van de (Amerikaanse) economie. De overheid, de nationale schuld, de financiële markten en de constante stroom van geld worden op een tastbare manier met elkaar verweven. De imposante gebouwen die symbool staan voor macht en stabiliteit, blijken in Sylvia’s werk opeens opgebouwd te zijn uit een uiterst fragiel web van financiële registraties en leegtes. Dit geeft het visueel knap gemaakte werk direct een zware en kritische politieke lading.

Arbeid, tijd en de ontstane leegte

Om de diepere gedachte achter haar minutieuze snijwerk en de eindeloze uren die in de kunstwerken zitten te verduidelijken, verwoordt Sylvia haar visie zelf het beste. De lege vakjes in het papier staan voor haar symbool voor iets veel groters dan alleen geld:

“Toen ik met dit werk begon (voordat ik de pagina’s ging gebruiken om gebouwen en nationale monumenten te construeren), was mijn werkwijze een poging om onze behoefte aan het kwantificeren van transacties te begrijpen. Ik dompelde mezelf onder in een routine waarmee ik probeerde om tijd en arbeid tastbaar te maken, en tegelijkertijd het verlies ervan te communiceren. Ik was, en ben nog steeds, geïnteresseerd in de manier waarop de ontstane leegtes suggereren dat de methoden die we gebruiken om onze wereld in te delen, meer inzicht in onszelf bieden dan datgene wat we proberen te ordenen.”