Kunstenaar Gabrielle Garland kwam een aantal jaar geleden al eens eerder aan bod op Mixed Grill. Toen waren we vooral onder de indruk van de manier waarop ze typisch Noord-Amerikaanse huizen weet af te beelden: trippy, vervormd en vervreemdend. Haar recente werk voegt daar nog een aantal zeer interessante lagen aan toe. Bijvoorbeeld de details rondom de huizen, de lange titels die verwijzen naar filmscenes én het gebruik van glitter.
Zoals gezegd, lijkt er in een aantal gevallen meer te gebeuren rondom het huis. Zo zien we paar keer een vliegtuig en een enkele keer vuurwerk. Het lijken daarom bewust gekozen momenten die de kunstenaar wil vastleggen. Ondanks het feit dat mensen ontbreken op de schilderijen, voel je wel hun aanwezigheid of op zijn minst hun invloed. Zeker als je bij het betreffende schilderij de titel leest en vervolgens automatisch van alles gaat invullen in je hoofd. Daarbij lijkt het niet eens heel veel uit te maken of je de film in kwestie hebt gezien of niet.
Herinneringen
Volgens een verklaring van de Miles McEnery Gallery in New York, waar het werk van Garland in september en oktober te zien is, draait het allemaal om herinneringen: “Trappen, bloembakken en brievenbussen zwellen of krimpen onevenredig, waardoor de vervormingen van het geheugen van de kunstenaar zichtbaar worden (dat duistere gebied waar structurele logica zich vermengt met emotioneel lawaai).” De meeste huizen die je ziet zijn in of rond New York te vinden. Soms is de basis een foto die Gabrielle Garland zelf heeft gemaakt, maar ze laat zich ook inspireren door foto’s van huizen die ze toevallig tegenkomt.
In een interview met het tijdschrift Dovetail zei Garland een aantal interessante dingen over haar manier van werken: “Mijn werk kan worden geïnterpreteerd als een onderzoek naar de fysieke structuur van de maatschappij. Ik geloof dat het de voortdurend veranderende balans documenteert tussen ons verlangen naar onafhankelijkheid en verbondenheid, tussen het comfort en de vertrouwdheid die we zoeken en de vreemd desoriënterende ruimtes die we creëren.”
