De Nederlandse zomer is onbetrouwbaarder dan ooit. Met extreme uitschieters in het weer is het erg lastig om een evenement in de openlucht te plannen. Zo keken wij de hele zondag naar buiten, waar het keihard regende. Met kaarten op zak voor het concert van Bright Eyes in het openluchttheater in het Amsterdamse Bos hadden we vrijwel alle hoop op een fijne avond verloren, maar besloten we het er toch op te wagen. En daarvoor werden we beloond met een avond zonder regen én met prachtige muziek.
Toen we op de fiets het Amsterdamse Bos inreden, stopte het met regenen en de rest van de avond bleef het dus droog. Wat een geluk! Fijn als af en toe van dit soort kleine dingen meezitten in het leven. Minder fortuinlijk was overig het muzikale duo Memorial. Zij brengen fraaie luisterfolk met tweestemmige zang en twee akoestische gitaren. Alleen had eerder die dag de versterking van één van die gitaren het begeven. We kregen daarom een dus nog verder uitgeklede versie van hun liedjes te horen. Ondanks de tegenslag wist Memorial zich prima staande te houden met mooie liedjes en een flinke dosis humor. Een prima begin van de avond.
Stagediver
Bright Eyes is een band met bizar veel goede liedjes op zak. Ook de nieuwe liedjes zijn dik in orde. Dat bewees de band door af te trappen met het vrolijk klinkende Bells and Whistles. Direct stormde een grote groep fans naar voren en veranderde het theater met zitplaatsen in een dansvloer. Tijdens Jejune Stars werd één fan zo enthousiast dat hij op het podium klom om te gaan stagediven. Dat zegt wel iets over de energie die Bright Eyes bij de mensen losmaakte. Helaas reageerde de bewaking erg kinderachtig op deze actie. Onder luid boegeroep werd de man in kwestie afgevoerd. Een behoorlijke miskleun van de eindverantwoordelijke van de security, want er was erg weinig aan de hand. Dat kan echt beter worden opgelost.
Maar goed, de show ging door. Meteen na de actie met de stagediver volgde een in onze ogen minder geslaagde uitvoering van First Day of My Life. Dit is misschien wel het mooiste liedje dat Conor Oberst voor zijn band Bright Eyes schreef. De tekst en de melodie zijn al genoeg om elke luisteraar te ontroeren. Helaas hoorden we het nummer in een springerig arrangement met te veel ruimte voor de banjo. De toegevoegde blazers waren overigens wel mooi. Gelukkig hoorden we later wel nummers van het veelgeprezen album I’m Wide Awake, It’s Morning in een mooie, passende uitvoering. Bijvoorbeeld Poison Oak en Land Locked Blues.
Focus
Opvallend was dat Conor Oberst een goede focus op de muziek en de show had, misschien wel omdat zijn ouders in het publiek zaten. Hij stuiterde regelmatig over de volle breedte van het podium, maakte zijn typische danspasjes en smeet meerdere keren met de microfoonstandaard. Er zat veel passie en energie in het optreden. Dat zag je ook goed bij de bassist en gitarist, die regelmatig stonden te spelen alsof ze in een opgefokte punkband zaten.
Er kwamen in een bijna twee uur durende show liedjes van maar liefst 7 verschillende albums voorbij. Iets wat natuurlijk tegelijkertijd een sterk als zwak punt is. Het is mooi dat Bright Eyes kan putten uit zoveel goede nummers voor op de setlist, maar daarbij loert het gevaar dat persoonlijke favorieten van fans worden overgeslagen. Desondanks was het echt genieten. Zeker omdat het optreden op een mooie plek was en dat de weergoden ons goedgezind waren.
Setlist:
Bells and Whistles
El Capitan
Four Winds
Gold Mine Gutted
We Are Nowhere and It’s Now
Mariana Trench
Jejune Stars
First Day of My Life
Bas Jan Ader
Loose Leaves
Persona non grata
Shell Games
Tiny Suicides
Poison Oak
Soul Singer in a Session Band
Method Acting
Rainbow Overpass
One for You, One for Me
Toegift:
Land Locked Blues
The Calendar Hung Itself…
Let’s Not Shit Ourselves (to Love and to Be Loved)
