Een goede vrijdag met dEUS in Paradiso

Er is best wel wat symboliek te bedenken rondom een band met de naam dEUS en het feit dat ze in het paasweekend drie avonden in Paradiso staan, een voormalige kerk. Dit deed de band om nog eens uitgebreid terug te blikken naar 30 jaar geleden toen dEUS twee fantastische albums afleverde: Worst Case Scenario en In A Bar, Under The Sea.

Maar voor we het over dEUS gaan hebben staan we even kort stil bij Oliver Symons, de jonge Belg die de avond mocht openen. Immers hebben we zelf dEUS ooit ontdekt als voorprogramma van Morphine in 1994. Ben Harper was die avond trouwens het andere voorprogramma. Over legendarische avonden gesproken. Helaas had Oliver Symons te maken met een lastig publiek. Een groot deel kwam vooral om lekker te kletsen met hun gezelschap, iets wat tijdens dEUS hardnekkig bleef doorgaan. Vreselijk onbeschoft.

Maar goed: Oliver Symons deed zijn best en maakte op ons een veelbelovende indruk. De popliedjes met een basis van stevige elektronica klonken erg goed en het feit dat Symons alles in zijn eentje deed, maakte het extra bijzonder. Leuk was de knappe cover van Feels So Good van Sonique, een hit uit 2000. Wij gaan Oliver Symons zeker in de gaten houden, want we denken dat hij tot mooie dingen in staat is.

Beavis and Butthead

Toen was het tijd voor dEUS, de band die in de jaren ’90 plots DE grote belofte uit de Lage Landen was. Zelfs Beavis en Butthead waren destijds onder de indruk. Het verhaal is bekend: dEUS overrompelde met Worst Case Scenario, worstelde toen om een opvolger te maken (In A Bar, Under The Sea). Daarna klapte de band min of meer uit elkaar, waarna Tom Barman stug door bleef gaan en de band een aantal keer opnieuw uit wist te vinden. Zo bijzonder als de begindagen werd het helaas nooit meer, al maakte dEUS nog veel prachtige liedjes in hun latere dagen.

Een avond die om de twee eerste platen draait, zorgde dat Paradiso drie avonden op rij uitverkocht was. De setlist van de vrijdagavond (die min of meer hetzelfde is op de andere avonden) was een mooie mix van iconische nummers uit de begindagen. De twee albums werden niet integraal gespeeld, maar er was flink gehusseld, zodat de echte knallers als Suds & Soda aan het einde van de avond voor een finale konden zorgen.

De Jeugd van Tegenwoordig

Desondanks begon dEUS sterk met Jigsaw You, Via, Morticiachair en W.C.S. (First Draft). Bij die laatste verschenen plots Faberyayo en Vjèze Fur van de Jeugd van Tegenwoordig op het podium. Zij voegden wat raps toe aan het nummer, waar Tom Barman overduidelijk van leek te genieten. Het geheel was wat rommelig, maar dat mocht de pret niet drukken. Dit was overduidelijk niet uitgebreid gerepeteerd.

Dat laatste gaat wel op voor de rest van de show, want dEUS speelde bij vlagen fel en vol passie. De band oogde zeer gretig en dat maakte flink indruk. De setlist was inmiddels een feest der herkenning. Met als hoogtepunten het bizarre Theme from Turnpike en het ingetogen Serpentine (dat Barman opdroeg aan Thé Lau en zijn vrouw Marijke). Een toegift met Roses en Disappointed in the Sun maakte de avond af. Veel mensen waren weer even een avond terug in de jaren ’90 waarin dEUS heel even een goddelijke status had.