Fotograaf Fabien Nissels speelt met blokken

Stapelen met houten blokken is waarschijnlijk een van onze allereerste, meest universele jeugdherinneringen. De Zwitserse fotograaf Fabien Nissels besloot dit nostalgische gevoel nieuw leven in te blazen, maar gaf er een bizarre, volwassen twist aan. Voor zijn briljante fotoserie Blocks transformeerde hij zijn beste vriend Johan in een levensgroot, modulair bouwpakket. Het resultaat is een surreële ontdekkingsreis langs de (on)mogelijkheden van de menselijke anatomie.

Mr. Potato Head

Om dit project te realiseren, onderwierp Nissels zijn model aan een strakke, klinische fotoshoot. Hij fotografeerde elk afzonderlijk lichaamsdeel van zijn vriend Johan, het hoofd, de romp, de armen en de benen, zorgvuldig vanaf vier verschillende kanten.

Vervolgens printte hij deze lichaamsdelen groot uit en plakte hij ze op enorme, op maat gemaakte blokken van lichtgewicht piepschuim (polystyreen). Hiermee creëerde hij in feite een menselijke, driedimensionale versie van het bekende Mr. Potato Head-speelgoed. Johan was vanaf dat moment officieel gereduceerd tot een set verplaatsbare bouwstenen.

Een zware fysieke puzzel zónder Photoshop

Wat de fotoserie visueel zo overtuigend en bijzonder maakt, is het ontbreken van digitale manipulatie. In een tijdperk waarin zoiets in een uurtje met Photoshop in elkaar geknutseld kan worden, koos Nissels bewust voor de zware, fysieke aanpak.

Hij laadde de gigantische piepschuimen ledematen in zijn auto en sleepte ze naar échte locaties: parken, woonkamers en straten. Daar bouwde hij de meest absurde, ruimtelijke en anatomisch onmogelijke constructies. Doordat de blokken echt in de ruimte stonden, klopt de interactie met het natuurlijke zonlicht en de schaduwen feilloos. Dat is precies wat het brein van de kijker zo heerlijk in de war brengt.

Een absurde ode aan de vriendschap

In sommige foto’s loopt de ‘echte’, complete Johan zelfs gebroederlijk naast zijn uit elkaar getrokken, hoekige dubbelganger. De fotoserie is daarmee niet alleen een humoristisch eerbetoon aan de tijd dat we onbevangen met speelgoedblokken de gekste torens bouwden, maar ook een ode aan de flexibiliteit van het menselijk lichaam. En stiekem natuurlijk ook aan de vriendschap: want je moet wel een hele goede vriend zijn om jezelf op zo’n absurde manier in blokjes te laten hakken voor de kunst.