Met de grote hoeveelheid games die wekelijks verschijnen, is het soms moeilijk om helemaal bij te blijven. Om ruimte te geven aan games die ondersneeuwde in de drukte presenteert Mixed Grill een nieuwe toevoeging aan de serie ‘Mogelijk Gemist’, waarin we games aandacht geven die hun moment misten. In deze editie kijken we terug naar een aantal geweldige titels van dit jaar.
Claire Obscure: Expedition 33
Als donderslag bij heldere hemel was daar Claire Obscure: Expedition 33; een Frans geïnspireerde JRPG met geweldig acteerwerk en een interessant verhaal. Werkelijk, de opening van Expedition 33 liet me geschokt achter en is een masterclass in world building en hoe je de speler snel geïnvesteerd in je wereld krijgt. Het vernieuwt daarbij ook het turn based combat systeem, waarbij je naast je keuzes veel interactie hebt. Zo druk je met de juiste timing op knoppen om te ontwijken of extra schade te doen. Een beetje als Mario RPG, maar dit is vele malen uitgebreider en een systeem wat ik hoop dat andere studio’s op verder bouwen. Je verkent een prachtige wereld, die steeds absurder wordt en het verhaal ontknoopt op prachtige, maar schokkende wijze. Chef’s kiss! Gemakkelijk één van 2025’s beste games.
Absolum
Roguelikes en beat ‘em ups lijken voor elkaar te zijn gemaakt! Al in de arcadehallen van weleer was de repetitie eindeloos omdat deze games vooral om de gameplay draaien. Absolum plakt deze twee werelden aan elkaar en maakt een 2D beat ‘em up in een fraaie art style die iedere run anders maakt door willekeurige power ups te geven en je blijvende progressie laat boeken tussen de runs door. Perfect is de formule niet, omdat je constant door dezelfde volgorde aan levels loopt – iets wat in een Hades of Binding of Isaac altijd opgeschud wordt. Daarbij ben je afhankelijk van de upgrades die je tussendoor unlockt en zou je niet op skill de game in je eerste of tiende run kunnen uitspelen. Absolum valt daarmee wat in het midden van wat ik verwacht had.
Donkey Kong: Bananza
Mario Kart World was dan misschien wel de launch game voor Nintendo Switch 2, maar Donkey Kong: Bananza is de echte klapper die het systeem nodig heeft. Een compleet herziene visie van Donkey Kong, wat de vastgezette regels van mijn geliefde Donkey Kong Country-series los laat en zijn eigen ding doet. Grootste feature is het compleet verwoestbare landschap waar Donkey Kong – met zijn vernieuwde look – doorheen ramt om in deze semi-open gebieden het doel te bereiken. Het pakt terug naar de collectathon natuur van DK64 en dat klinkt logisch gezien het team van Super Mario Odyssey hierachter zit. Eerlijk is eerlijk; er is weinig meer bevredigend dan je een weg te banen door een gebergte en vervolgens een vervolgens een gigantische diamanten banaan te vinden en onze aap te horen: “Ohhh…. Banana!”.
Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles
Jarenlang was Final Fantasy Tactics de blauwdruk voor het Tactical RPG genre en dit begon allemaal op de originele PlayStation. Toegegeven, de meeste puristen speelde de War of the Lions uitvoering op de PlayStation Portable die de game draagbaar maakte en een hoop toevoegde, maar anders dan dat bleef de PS1 game redelijk vast zitten op Sony’s eerste console. Nu niet meer! Want dankzij de Ivalice Chronicles kun je Final Fantasy Tactics opnieuw beleven in goede grafische kwaliteit op de moderne consoles. De game zelf is ongewijzigd, maar er is wel degelijk werk aan geweest. Zo is de game nu volledig voorzien van excellente voice acting, wat het ijzersterke verhaal prachtig naar voren brengt. Ook zie je nu de volgorde van beurten aan de zijkant, wat meer inzicht geeft in het gevecht. Deze combat is nog altijd heerlijk met vele zaken om rekening te houden zoals het terrein, het type wapen en de kans om te raken. Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles is een masterclass voor het genre en eindelijk makkelijk toegankelijk.
Xenoblade Chronicles X
Datzelfde kan gezegd worden voor Xenoblade Chronicles X, wat tot dit jaar vast zat als één van de laatste games op Nintendo’s Wii U. Het was dus een welkome verrassing om deze klassieker te spelen op de Nintendo Switch na al die jaren en te zien wat een vreemde eend in de bijt deze game is. De mensheid ontsnapt aan de vernietiging van de aarde door een intergalactisch conflict en crasht hun schip op een vreemde planeet. Wat ik destijds al fantastisch vond, naast dat het er zo prachtig uitziet, is dat deze wereld levend voelt. Niet alles is een vijand en sommige wezens zijn zo groot dat je ze beter kunt vermijden. De wereld voelt groots met verschillende gebieden en biomen en het combat systeem is heerlijk als altijd: de kenmerkende MMORPG stijl van vrij bewegen en aanvallen op cooldowns. De game ziet er niet alleen beter uit, ook de UI heeft een overhaul gehad en dat is welkom gezien het scherm gauw heel druk kan worden. Wat overblijft is een prachtige, enorm lange RPG waar je de gigantische Mech op de voorkant van het doosje pas na een uur of veertig ontgrendeld. Een echte aanrader mocht je hem gemist hebben in 2015.