Als je een lijstje moest maken met artiesten die zwaar ondergewaardeerd zijn, dan staat Dove Ellis ergens hoog bovenaan. Zijn album Blizzard verscheen in december 2025 en maakte direct indruk, maar sneeuwde ook onder in een tijd dat mensen meer bezig zijn met jaarlijstjes, kerstmuziek en de Top 2000. In de VS kreeg hij nog wel de nodige tijd in de spotlights, omdat Geese hem vroeg als voorprogramma, maar in Nederland bleef het eigenlijk te stil. Nu is het tijd voor Dove Ellis om zijn plek in het muzieklandschap op te eisen. Met een show in de Tolhuistuin en een plek op Lowlands (en Pukkelpop) zal het rumoer rondom zijn naam ongetwijfeld doen aanzwellen.
We waren op tijd vertrokken richting Amsterdam-Noord, want we wilden ook graag Luwten zien in het voorprogramma. We waren niet de enigen die dat hadden besloten, want toen Tessa Douwstra solo opkwam was ze verbaasd dat het al zo druk was in de zaal. Het was alweer bijna 10 jaar geleden dat we Luwten voor het laatst live zagen (op Grasnapolsky). Anno 2026 is de band rondom Tessa verdwenen en zit ze solo op het podium om vooral nieuwe liedjes uit te proberen. Die klinken veelbelovend, maar ook een ‘oudje’ als Go Honey klinkt nieuw en sprankelend. Tussendoor vertelt ze op ontwapende wijze over haar nieuwe koers en inspiratie voor teksten (bijvoorbeeld socioloog Hartmut Rosa) en muziek (het geluid van een stemmend orkest). Wij gaan vanaf nu Luwten weer scherp in de gaten houden.
Dan is het tijd voor Dove Ellis. Die maakt meteen indruk door het eerste nummer solo te beginnen. Alleen gitaar en zijn hemelse stem. Of je nu wil of niet, je gaat meteen vergelijkingen maken en de naam van Jeff Buckley is dan toch echt de eerste die in je hoofd opkomt. Dove Ellis laat zijn stem dansen, steeds hoger en hoger, zonder aan kracht te verliezen. Binnen een paar minuten heeft de jonge zanger de gehele zaal in zijn zak. De rest van de avond zal het in het publiek muisstil blijven, een veelzeggende zeldzaamheid in Nederland.
Vervolgens komt zijn band op het podium. Dit is waarschijnlijk ook de club mensen met wie Dove Ellis werkt aan nieuw materiaal. We krijgen dan ook veel nieuw werk te horen. Liedjes die wat vrijer en losser klinken met veel jazz-invloeden. Waar het oudere werk vooral associaties met Jeff Buckley en (oude) Radiohead oproept, doet het nieuwe materiaal denken aan bands van nu als Black Country, New Road. Vooral de viool en saxofoon krijgen hier veel ruimte in de arrangementen, die overigens her en der nog wat onaf lijken. Wat het geheel bindt is en blijft de stem van Dove Ellis.
De avond eindigt weer met Dove Ellis solo. Ditmaal achter de piano. Ook hier weer een nummer dat nog niet is uitgebracht, maar erg mooi klinkt. Wij zijn heel benieuwd wat Dove Ellis ons in de toekomst allemaal gaat brengen. Het kan niet anders dan dat er een moment komt dat het grote publiek zijn naam ook leert kennen. Wie weet kunnen wij dan zeggen: we hebben hem ooit nog in een kleine zaal gezien.
Setlist
- Away You Stride
- Little Left Hope
- Two Brothers Smoking
- Pale Song
- When You Tie Your Hair Up
- Do Doo Do
- Heaven Has No Wings
- Marooning
- The Royal Brown Hole
- It Is a Blizzard
- Feathers, Cash
- Love Is
- To the Sandals
- Cuff
📬 Lees onze nieuwsbrief
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang één keer per maand de beste tips over kunst, cultuur, reizen en lifestyle direct in je inbox.