Heerlijk kilometers vreten door de Alpen en daaroverheen; wij besloten met de auto richting Italië te vertrekken en ditmaal met een auto die niet hoeft te laden. Gezien traditionele brandstofmotoren nog steeds een flink deel van de markt innemen, leek het me interessant om te zien wat Kia te bieden heeft. De Kia Sportage stelde daarin zeker niet teleur!
Inhoudsopgave
Aan prachtige elektrische modellen heeft de Koreaanse fabrikant geen tekort, zie mijn eerdere ervaringen met de EV6 en de gigantische EV9 bijvoorbeeld. Maar na ons laatste avontuur in Duitsland waarbij niet geladen kon worden in the middle of nowhere raakte mijn vrouw wantrouwig om zo ver te reizen met elektrische auto’s. Absoluut ongegrond, gezien het netwerk van laadstations in Europa inmiddels wel degelijk goed is en je met snelladen nauwelijks meer tijd kwijt bent. We hadden een moment pech gehad dat een lader niet wilde communiceren met de auto en we hinkend het volgende station met 5% resterend bereikten. Misschien niet verbazingwekkend, kreeg ik mijn vrouw niet overtuigd en dus reisde ik met de familie in de Kia Sportage af naar Italië met tussenstops in Fussen, Duitsland en Innsbruck, Oostenrijk.
Blacked out bakbeest
Voor de vakantie moet het natuurlijk wel een beetje een auto zijn en mijn eerste blik op de Kia Sportage was fraai, maar… issie niet te klein? Past alles er zometeen wel in? Zeker gezien we zo ver moeten? Met zijn 4,5 meter is het een middelgrote SUV, die niet al te breed is met 1 meter 86. Het kleine is gezichtsbedrog, want de kofferbakruimte van de Sportage is met 540 liter echt riant – zeker toen ik de achterbank iets rechter op kantelde. Het gave blacked out uiterlijk van deze Sportage droeg hier ook aan bij: een zwarte wagen, met zwarte velgen, zwarte lijsten en zwarte badges. De imposante grill en agressief ogende lichten voeden dit des te meer. De wagen ziet er simpelweg bad ass uit en was daarnaast ook nog eens een genot om te rijden!
Comfortabel en gemakkelijk
Verbazing overkwam me toen ik plaats nam achter het stuur van deze auto, want de stoelen bleken zeer comfortabel en de wagen is voorzien van alle gemakken. Zo heeft het een fraai gecurved paneel met twee displays, één achter het stuur en één naast voor de navigatie en media. Dit voelt tegenwoordig wat als de standaard, maar doordat het natuurlijk verwerkt zit in de dashboard en niet als een dunne glasplaat uitsteekt, zoals sommige concurrenten doen. De interne software is top en het verbindt ook gemakkelijk met Apple Carplay en Android Auto, wat door het forse scherm geweldig leesbaar is.
Dit maakt alles zó gemakkelijk dat ik mezelf actief moest dwingen om ook Kia’s eigen software te gebruiken. Zo gebruikt hun eigen navigatie onder water ook Google en maakt daarmee geen verschil en heeft het de toffe bijkomstigheid dat je een tweede paneel met extra info kunt gebruiken. Hierdoor kon ik een 3D-weergave van de kaart als hoofdnavigatie gebruiken en een topdown perspectief om die exacte afslag te vinden. De standaard donkere modus van deze navigatie oogt heel sleek, al moet ik zeggen dat ik de duidelijkere uiteenzetting van Android Auto meer waardeer.
Bestuurder in controle
Rijden in de Kia Sportage verraste me ook zeer positief. Zeker op hogere snelheid (Duitse snelwegen, snap je?) gleed deze auto over de weg. Mijn Mercedes-rijdende vrouw verklaarde het zelfs net zo soepel als haar favoriete driester. Op lagere snelheden voelt de auto stabiel en precies, maar hoor je hem meer. Net boven de Nederlandse limiet leek de auto echt in zijn element. Maar ook waren we erg te spreken over de lane assist van deze wagen – iets waar we in het verleden nog wel eens ruzie mee hebben gehad in andere auto’s. Sommige wagens zien lijnen niet goed of overcorrigeren te extreem.
De Kia Sportage corrigeert wel, maar heel mild. Geen harde rukken aan het stuur en ook geen gekke schrikmomenten. Nu kun je je voorstellen dat we aardig wat wegwerkzaamheden zijn tegengekomen en ook hier was de lane assist uitzonderlijk. In alle gevallen werd de correcte belijning aangehouden en nergens was er paniek. Het voelde alsof we geholpen werden, maar nergens was ik als bestuurder niet in controle. In al deze kilometers hebben we geen spannend moment meegemaakt en dat is enorm te danken aan de soepelheid van deze Kia.
Reddend piepje
Wel was er één milde frustratie en dat is dat de uitstekende cruise control niet terug te pakken is op de ingestelde snelheid. Stel ik heb de cruise control ingesteld op 120, maar ik kom in een verkeerssituatie waar ik het zelf overneem. Zodra ik hieruit kom en weer terug op snelheid kan komen, wil ik dan direct weer de cruise op 120 hebben, maar ondanks alles dat we probeerden was dit geen optie. Het was dan weer een kwestie van zelf op snelheid komen en de cruise control inschakelen of heel veel keren + drukken. Standaard staat de melding voor te hard rijden aan en ondanks dat dit makkelijk uit te schakelen is, kon ik het wel waarderen. Het heeft me zelfs in een Duits dorp nog gered.
Comfort
Ik kan stellen dat dit een zeer geslaagde reis is geweest en de Kia Sportage heeft hier zeker aan bijgedragen. Zijn uitstekend functionerende Airco was een must in de zinderende hitte (een constante 37 graden, gevoelstemperatuur 41) en konden we ook weer goed acclimatiseren door het dak en de ramen open te gooien wanneer we aankwamen. De kinderen hadden hun eigen USB-C poorten in de stoelen voor de tablets en waren erg content. Alle reizen die we maakten naar de vele dorpjes en bezienswaardigheden waren comfortabel en goed te doen. De auto stuurt feilloos en direct, wat vooral fijn is bij bergpassen, en dankzij de camera’s bleek parkeren ook nooit lastig. Toch was er één moment dat ik nog met jullie moet delen.
Dat ene moment
Weet je nog hoe we deze auto mee hadden omdat mijn vrouw de laadstress niet aan durfde? Tanken kun je namelijk altijd en laden kan nog weleens risicovol zijn – zeker in een afgelegen gebied. Wij waren op weg naar een dorp waar we gingen raften met het gezin (echt een aanrader!), maar zoals het een jong gezin betaamt, waren we al wat later vertrokken dus hadden we haast. We kwamen er op de tolweg achter dat de brandstof redelijk laag was en dat we het net niet zouden halen. Tolwegen verlaten kost veel tijd, dus maakten we er vrede mee dat we de hoofdprijs zouden betalen aan de tolweg in ruil voor op tijd komen. Ik kies het optimale tankstation uit op onze route, waar we met een paar kilometer over in de tank zouden aankomen.
Eenmaal uitgestapt probeer ik de E5 slang te pakken en zie dat deze met een tie-rip vast zit. Toen de bediende aangelopen kwam en naar me riep “sorry, we’re out” zakte de moed in mijn schoenen. De benzine was op bij dit station en wij hadden amper kilometers over om verder te gaan: we ervaarden EXACT waar we bang voor waren met een elektrische auto! Het resultaat was de tolweg af, en hinkend naar een benzinestation in het eerste dorpje dat we tegenkwamen. Elektrisch is dus toch zo gek nog niet!
Sander Noordijk
