Langs de Europese kustlijnen liggen tienduizenden betonnen overblijfselen uit de Tweede Wereldoorlog. Tussen 1942 en 1944 bouwden de nazi’s met de Atlantikwall een kilometerslange verdedigingslinie vol bunkers, geschutsopstellingen en versperringen. Na decennia van leegstand vormen deze grijze bouwwerken vaak een harde breuk met het omringende landschap. Kunstenaar The Wa ziet in de vervallen betonblokken juist een open doek voor speelse ingrepen.
De logica van een kind
In zijn serie A Kid Could Do It transformeert The Wa de zware constructies met felle kleuren en kinderlijke schetsen. Hij voorziet het grijze beton van simpele bloemen, gekraste lijnen en hoekige deuren en ramen.
De titel van het project knipoogt rechtstreeks naar het bekende commentaar dat bezoekers van musea voor moderne kunst nog weleens mompelen bij een abstract schilderij van Jackson Pollock of een iPad-tekening va David Hockney: dat had mijn kind ook gekund. The Wa draait die scepsis om en omarmt juist de ongefilterde creativiteit van jonge kinderen. Die insteek heeft bovendien een letterlijke oorsprong, want de kunstenaar begon de serie ooit samen met zijn moeder.
Nieuw werk tijdens PFFFestival in Stuttgart
Tijdens het recente PFFFestival in Stuttgart paste The Wa zijn werkwijze toe op een leegstaand woonhuis. Net als bij zijn eerdere bunkerprojecten hanteerde hij de intuïtieve denkwijze van een kind.
Het resultaat is een bont geheel met paarse gordijnen voor scheve ramen op onlogische plekken, een deur die aan de onderkant smaller is dan aan de bovenkant en een golvend dak dat evengoed wolken als dakpannen voorstelt. Grote blauwe en rode krassen over de gevel maken het beeld compleet, waardoor het massieve gebouw verandert in een levensgrote kindertekening in de openbare ruimte.
