Met de grote hoeveelheid games die wekelijks verschijnt, is het soms moeilijk om helemaal bij te blijven. Om ruimte te geven aan games die ondersneeuwde in de drukte, presenteert Mixed Grill een nieuwe toevoeging aan de serie ‘Mogelijk Gemist’, waarin we games aandacht geven die hun moment op de site misten. In deze editie kijken we naar het eerste half jaar van Nintendo die allesbehalve stil hebben gezeten.
Inhoudsopgave
Mario Tennis Fever
Mario Tennis Fever is zo’n game waarvan je precies weet wat je krijgt en toch weet Nintendo er weer een draai aan te geven. De basis is vertrouwd: Mario‑personages die elkaar met rackets te lijf gaan op kleurrijke courts, maar Fever voegt een nieuwe laag toe die de boel verrassend fris maakt. Mits je de game met meerdere mensen speelt.
Zoals de naam al doet vermoeden is de nieuwe Fever‑meter de grote ster van de show. Tijdens rally’s bouw je energie op die je kunt inzetten voor slagen met een speciaal effect afhankelijk van de gekozen Fever racket. Denk aan aanvallende rackets die bananenschillen of tornado’s over het veld verspreiden, defensieve rackets die je tijdelijk een schaduwpartner geeft op het veld, of rackets die je een tijdelijke buff geven. Vooral de offensieve rackets kunnen voor chaos zorgen want de aanval werkt pas als de bal de vloer heeft geraakt, slaat de tegenstander hem terug en landt hij bij jou? Dan heb je een koekje (of banenschil) van eigen deeg op jouw kant van het speelveld liggen.
Mario Tennis Fever werkt dan ook vooral goed in multiplayer. Net als bij veel andere Nintendo-titels is dit zo’n titel die je met vrienden of familie op de bank speelt en dan vooral jongere spelers. De gameplay is deze keer namelijk wel aan de simpelere kant waarbij fouten moeilijk zijn om te maken.
Een andere reden waarom Fever het beste is met meerdere mensen, is omdat de singleplayer Adventure-modus erg matig is. Mario en zijn vrienden veranderen in baby’s en uiteraard kan Mario iedereen alleen maar redden door te tennissen. De verhaallijn zelf is niet het probleem, want ontwikkelaar Camelot laat dit nog leuk naar voren komen met cutscenes en dialogen. Het probleem zit in wat je doet, de eerste paar uur zijn tergend traag en een tutorial voor hoe je de game speelt met minigames die je al snel hebt gezien. Bij iedere Mario Tennis-game van Camelot hoop ik op een terugkeer naar een campaign zoals die van het sublieme Mario Power Tennis op de Game Boy Advance, maar ook deze keer ben ik weer teleurgesteld.
Gelukkig compenseert de rest dat ruimschoots. Er zijn meerdere modi en er zijn genoeg spelers, courts en rackets om vrij te spelen (al is het vrijspelen van alles wel een kleine grind).
Mario Tennis Fever is niet revolutionair, maar wel erg leuk. De Fever‑rackets geven elke match een eigen dynamiek en het is precies het soort energieke, licht hysterische sportgame waar Nintendo goed in is. Echt een titel die je makkelijk blijft oppakken om soms een potje te spelen.
Pokémon Pokopia
Confession time; het moment dat Pokopia werd aangekondigd keek ik er met een opgetrokken wenkbrauw naar. Een kruising tussen Pokémon en Animal Crossing; dat gaat toch nooit werken. Maar oh boy wat zat ik hier grandioos fout. Pokopia is een van de beste games van dit jaar en een must have als je een Nintendo Switch 2 hebt.
Pokopia speelt zich af in een postapocalyptisch Kanto, de wereld uit de eerste Pokémon-games waardoor fans van het eerste uur bepaalde plekken zeker gaan herkennen. Alleen voelt het allemaal anders: stil, verlaten, mysterieus. In tegenstelling tot het gros van de games uit de franchise (ja ja, ik hoor jullie Mystery Dungeon-fans), speel je in Pokopia niet als een trainer, maar als een Ditto. Je weet wel, die roze blob-Pokémon die zijn gedaante in iedere Pokémon kan veranderen en hun moveset overneemt. Aan het begin van de game is de wereld zo goed als leeg; nergens zijn andere Pokémon of mensen te bekennen, wat het geheel een bijna melancholische vibe geeft. Het daagt je uit om te achterhalen wat er is gebeurd, maar dwingt je nergens toe: het verhaal ontvouwt zich in jouw tempo.
Het is aan jou om kleine gebiedjes te maken om nieuwe Pokémon naar jouw wereld te lokken. In plaats van ze te vangen met een Pokéball, vervul je hun woonwensen waarna ze in jouw wereldje blijven wonen. Dat kan iets simpels zijn zoals een boom of een vijver, maar soms willen ze een specifieke plant, een bepaalde temperatuur of een item dat je nog moet craften. Het is een concept dat verdraaid verslavend werkt. Je begint klein, maar al snel ben je ecosystemen aan het optimaliseren, resources aan het verzamelen en nieuwe recepten aan het vrijspelen. Werp een blik op Reddit en je komt de meest creatieve spelwerelden tegen, die mij meerdere keren “hoe dan?!” lieten zeggen.
Wat Pokopia zo sterk maakt, is hoe persoonlijk het voelt. Je bouwt geen generieke wereld, je bouwt jouw wereld die je kan inrichten en decoreren hoe jij het wilt. Omdat je als een Ditto speelt, voelt het daarnaast alsof je letterlijk onderdeel bent van die wereld in plaats van een trainer die erboven hangt. Het maakt de game intiemer dan je zou verwachten van een franchise die normaal draait om battles en badges.
De lijst met opdrachten blijft groeien en hoewel die op den duur imposant kan overkomen, kan je die het beste accepteren. Pokopia is geen game die je gehaast wilt spelen. Het is een echte ‘cozy-game’ waar je lekker de tijd voor moet nemen. Het heeft precies die balans tussen creativiteit, ontspanning en progressie die je hersenen in een soort zen‑flow zet. Een onverwachte topper!
Star Fox
Na het succes van de Super Mario Galaxy Movie – en de grootte van zijn rol daarin – was het slechts een kwestie van tijd voordat Fox McCloud zijn opwachting zou maken op de Nintendo Switch 2 in een nieuwe Star Fox-game. Et voila recent verscheen Fox McCloud in Star Fox op de Switch 2…het is alleen geen nieuwe game.
Het is de zoveelste remake van Star Fox 64/Lylat Wars (die op zijn beurt weer een remake was van Star Fox op de SNES), maar dan flink opgepoetst. En als ik zeg flink, bedoel ik flink. Op grafisch vlak is de game een uitblinker en hoewel de meningen over de character models (terecht) verdeeld zijn, zie ik de charme van het nieuwer uiterlijk wel. Waarom er echter niet is gekozen voor een design dat meer matcht met de Fox uit de Mario Galaxy Movie om meer publiek te trekken is mij een raadsel.
Op het gebied van gameplay is het nog steeds de arcade on rails shooter die je mogelijk al eerder hebt gespeeld. Uiteraard zijn er quality of life verbeteringen, maar de structuur van de campaign blijft hetzelfde. Vanaf het eerste level kies je een eigen pad richting het laatste gevecht met Andross waarbij keuzes die je maakt of geheime paden die je vindt die route bepalen. Met een paar uur doorloop je de campaign, maar juist deze opzet zorgt voor een hoge herspeelbaarheidsfactor.
Wat je wel merkt, is dat de game veilig blijft. Nergens voelt het als de grote sprong alsof de serie een grote sprong maakt. Het is een remake, geen reboot en ergens had ik dat wel gehoopt. Zoals ik eerder zei is Star Fox op de Switch 2 niet de eerste remake van dezelfde game en ik ben erg benieuwd wat er met een nieuw deel mogelijk zou zijn.
Hoewel dit allemaal erg zuur en bitter klinkt, komt dat vanuit iemand die door de jaren heen de eerdere versies al heeft gespeeld. Want begrijp me niet verkeerd, Star Fox op de Switch 2 is een erg toffe game. De controls zijn enorm fijn, de graphics zijn aan de hogere kant op de console en naast de campaign zijn er andere modi om je ook mee bezig te houden. In de Challenge Mode herspeel je missies die je al hebt gedaan met nieuwe objectives om ze fris te houden en er is een vier tegen vier multiplayer die verslavender is dan ik had verwacht. Een leuk extraatje daarin; als je een camera hebt aangesloten op de console, kan je daarin een van de gezichtsfilters gebruiken waardoor je jezelf in een de personages veranderd. Erg geinig omdat niet alleen het hoofd mee beweegt, maar ook de mond als je praat.
Al met al is Star Fox zeker een aanrader, maar hoop ik dat Fox en zijn team eindelijk weer eens een echt nieuw deel mogen krijgen.