In de prestigieuze galerie Perrotin in New York is momenteel een opmerkelijke expositie te zien waarin een overbekend blauw gekleurd katoen een hoofdrol speelt. De in Brooklyn gevestigde kunstenaar Nick Doyle presenteert met zijn solotentoonstelling Collective Hallucinations een kritische blik op de Amerikaanse identiteit, volledig opgetrokken uit lagen gerecycled denim. Wat op het eerste gezicht een nostalgische ode aan de ‘Americana’ lijkt, ontpopt zich tot een confronterend onderzoek naar de hypocrisie en de geschiedenis van een wereldmacht.
De tentoonstelling laat zich het beste begrijpen door te kijken naar de fundamenten van het project. Door middel van een complexe collage-techniek, waarbij hij talloze lagen denim over elkaar heen legt, creëert hij grootschalige wandsculpturen. Doyle gebruikt de alledaagse spijkerstof echter niet zonder reden: hij zet het materiaal in als een krachtig symbool om de Amerikaanse mythologieën kritisch te fileren. Hiermee legt hij de vinger op de zere plek van de Amerikaanse geschiedenis en de diepgewortelde consumptiedrang van de moderne samenleving.
Denim als metafoor
Doyle begon in 2018 met denim te werken uit noodzaak; hij vond een weggegooide rol stof bij het vuilnis toen hij zelf nauwelijks middelen had. Terwijl hij het materiaal naar binnen sleepte, verbonden de lijnen in zijn hoofd zich: denim is hét symbool van Amerika. Het roept beelden op van James Dean en stoere cowboys, maar de wortels van de indigo-kleurstof en het katoen liggen diep begraven in de geschiedenis van de slavernij in het Zuiden.
In de expositie zien we objecten die doen denken aan een nostalgische reis door het Amerikaanse westen: gestileerde cactussen, een kauwgomballenautomaat en weidse landschappen. Voor Doyle is denim de perfecte vervanger voor de Amerikaanse ziel: het is duurzaam en utilitair, maar draagt ook de sporen van uitbuiting en onbereikbare verlangens.
Tragedie in ijdelheid
De titel Collective Hallucinations slaat op de manier waarop de VS vasthoudt aan oude gloriën terwijl de politieke realiteit allang is veranderd. “De nostalgie van ons land naar zichzelf zorgt ervoor dat we te laat komen op het feestje,” aldus Doyle. “Er schuilt tragedie in ijdelheid.”
Nick Doyle vs Ian Berry
Hoewel Nick Doyle niet de enige kunstenaar is die denim als zijn primaire medium heeft gekozen, verschilt zijn benadering wezenlijk van die van de bekende Britse kunstenaar Ian Berry. Waar Berry denim vooral gebruikt vanwege de esthetische waarde en het ongekende vakmanschap, ligt de focus bij hem op het creëren van bijna fotorealistische, melancholische stadsgezichten en interieurs. Zijn werk is in feite een visuele ode aan de texturen en de diepblauwe tinten van de stof.
Nick Doyle daarentegen zet denim in als een politiek en conceptueel instrument. Voor hem is de stof niet louter een mooi materiaal, maar een drager van een beladen geschiedenis en ‘giftige’ bagage. In plaats van de schoonheid van het materiaal te vieren, gebruikt Doyle het om thema’s als hebzucht en het falen van de Amerikaanse droom te ontleden. Waar Berry dus met textiel schildert om de kijker te verwonderen, voert Doyle met datzelfde materiaal een sociaal-politieke kritiek uit op de nationale identiteit van de Verenigde Staten.
Human Resources
Naast zijn praktijk als kunstenaar opent Doyle binnenkort een bar genaamd Human Resources en werkt hij aan een najaarstentoonstelling in de Pace Gallery. Voor wie in New York is: Collective Hallucinations is nog te bezoeken tot 30 mei.
📬 Niets missen van Mixed Grill?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang één keer per maand de beste tips over kunst, cultuur, reizen en lifestyle direct in je inbox.