Terwijl het stof van het eerste weekend (10-12 april) langzaam neerdaalt in de Coachella Valley, maken de Empire Polo Club en de indrukwekkende installaties zich op voor ronde twee. Wie denkt dat Coachella alleen om muziek draait, heeft de afgelopen dagen niet goed opgelet. De editie van 2026 bewijst dat architectuur en design ook grote sterren op het festival zijn.
Onder de vleugels van de Public Art Company (PAC), geleid door oprichter Raffi Lehrer en Art Director Paul Clemente, zijn drie monumentale werken verrezen die de interactie tussen de feestende massa en het woestijnlandschap aangaan.
Maze door Sabine Marcelis
De absolute blikvanger van dit jaar komt uit een Rotterdamse koker. Designer Sabine Marcelis, wereldwijd geroemd om haar bijna alchemistische omgang met licht, domineert het terrein met Maze. Het is een doolhofachtige structuur, opgebouwd uit gigantische, opblaasbare PVC-buizen in een verlopend kleurenpalet van dieporanje naar felgeel.
Marcelis creëerde met Maze een omgeving die letterlijk meebeweegt met het ritme van de dag. In de verzengende middaghitte fungeert het werk als een kleurrijke schuilplaats; de wanden werpen warme, gekleurde schaduwen over de bezoekers. Maar zodra de zon achter de bergen zakt, transformeert de installatie. Het interne licht begint te ademen, waardoor het werk van een afstand oogt als een gloeiende fata morgana in de woestijnnacht. De organische vormen volgen de contouren van de vallei, waardoor het werk naadloos versmelt met het landschap.
Geometrische forten en brutalistische totems
Naast het zachte, lumineuze werk van Marcelis, brengt de Londense architect Kyriakos Chatziparaskevas een ode aan de lokale flora met Starry Eyes. Geïnspireerd door de stervormige ‘golden barrel’ cactus, bouwde hij een cluster van geplooide bolvormen (pleated-orbs) die tot wel 12 meter de lucht in reiken. Het resultaat is een fort-achtige structuur die uitnodigt om te dwalen en schaduw te zoeken in een complex geometrisch spel.
Aan de andere kant van het spectrum vinden we Visage Brut van The Los Angeles Design Group (LADG) in samenwerking met Stud-IO Construction. Dit werk is een rauwe, brutalistische toren opgebouwd uit modulaire boxen die gevouwen en vervormd lijken. Het balanceert op het randje van wat constructief mogelijk is, waardoor het de mythologie van een klassieke totempaal vertaalt naar een hypermodern, bijna verontrustend architectonisch statement.
De Hippo-cultuur van Dedo Vabo
Wat Coachella onderscheidt van andere festivals, is de focus op het ‘leven na de woestijn’. De installaties, die jaren van planning vergen en vaak volledig ter plekke worden gebouwd, verdwijnen niet zomaar in de prullenbak. Dat zagen we al bij de enorme opblaasbare bloemen van de Parijse studio Uchronia in 2025 en de iconische twaalf torens van Diébédo Francis Kéré (2019), die inmiddels een permanente plek hebben gekregen in het nabijgelegen Dr Carreon Park. Ook de enorme structuren van de Do Lab-stage blijven elk jaar een baken van innovatieve overkapping voor het publiek.
Een muzikale voetnoot
Natuurlijk, er is ook muziek. Terwijl men tussen de installaties door wandelt, fungeert de line-up als een perfecte soundtrack voor de artistieke ontdekkingstocht. Geen focus op de allergrootste namen, maar juist de diepte in met de bedwelmende r&b van Blood Orange, de messcherpe teksten van Little Simz en de dromerige pop van PinkPantheress. Voor wie wat meer energie zoekt, zijn er de post-punk klanken van Geese of de legendarische synthpop van Devo. Het zijn de perfecte anekdotes bij een weekend dat verder volledig in het teken staat van grensverleggend design.
Op naar Weekend 2 (17-19 april), waar de woestijn opnieuw het decor wordt voor deze unieke samensmelting van kunst en cultuur.
📬 Niets missen van Mixed Grill?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang één keer per maand de beste tips over kunst, cultuur, reizen en lifestyle direct in je inbox.