North Sea Jazz is als een snoepjeswinkel voor muziekliefhebbers: er is zoveel te zien, horen en ontdekken. Wij bezochten het festival op de zaterdag en kozen bewust voor een viertal concerten die we in zijn geheel wilden zien. Geen gehop van zaal naar zaal en alles maar half kijken, maar de FOMO opzij zetten en genieten van de selectie die we gemaakt hadden. Deze keuze is uitstekend bevallen.
Inhoudsopgave
Robert Glasper
We begonnen de dag vroeg met één van de eerste bands die de zaterdag mocht openen. Meteen bij het betreden van het festivalterrein liepen we richting de Darling (die zaal is trouwens vernoemd naar een rivier in Australië) om daar Robert Glasper te zien met zijn band. Lekker dicht op het podium konden we genieten van de spannende mix van jazz en hiphop. Opvallend is dat de band rondom Glasper naast een bassist en drummer ook bestaat uit een DJ. Zodoende startte de show al meteen met een eerbetoon aan J Dilla. Het is direct duidelijk dat liefhebbers van jazz én hiphop hier aan hun trekken gaan komen.
Robert Glasper toont zich een uitstekende entertainer, met veel ruimte voor grappen en interactie met het publiek. Tegelijkertijd is hij bloedserieus als het op muziek aankomt. Een mooi voorbeeld is een volgend eerbetoon dat voorbij komt. Dit keer draait het om Herbie Hancock. Zijn nummer Daydream (Soul Power) krijgt veel spanning doordat de band volop ruimte krijgt en Glasper het aandurft om lange pauzes te laten vallen.
Opvallend is ook de rol die drummer Justin Tyson weet te pakken. Hij wisselt naadloos van superstrakke en luide hiphopbeats naar technische improvisaties. Tot grote hilariteit blijkt dat de geluidstechnicus van de band een microfoon in zijn mallet (drumstokje) heeft verwerkt. Zodoende mag Tyson nog even reclame maken voor zijn solo-album the paper doors. De eerste act van de dag was direct een schot in de roos. Een mooie start.
Marcus Miller: We Want Miles
Na heerlijk gegeten te hebben in de pop-up van Parkheuvel (want ook dat is North Sea Jazz), duiken we de grootste zaal van het festival in. In de Nile staan op het podium namelijk niet te minsten. Bandleider is bassist Marcus Miller en om zich heen staat grotendeels de band waarmee Miles Davis begin jaren ’80 speelde. De oudgedienden worden hier en daar aangevuld met een jongere garde, waarbij trompettist Russell Gunn de grote eer heeft om de plek van Miles in te nemen.
Het optreden begint met een aantal stukken die zijn ontstaan in de periode dat deze band voor het eerst samen was, maar later in de set is er ook ruimte om verder terug te blikken. De focus blijft wel liggen op het elektrisch versterkte werk van Miles Davis. De band bestaat uit louter topmuzikanten en een groot deel daarvan speelt al heel lang samen met elkaar. En dat merk je. Het is virtuoos. Toch krijgen we her en der het gevoel dat het allemaal net even te gladjes is. Daardoor slaat bij ons de vonk niet echt over. Desondanks is het natuurlijk wel fantastisch om de geweldige composities te horen.
Thundercat
We schuiven een zaaltje op van Nile naar Maas (zeg maar: de old school Ahoy’) voor Thundercat. Als we Miles Davis himself even buiten beschouwing laten, is dit de act waar we het meest naar geluisterd hebben de afgelopen jaren. De zaal stroomt lekker vol en precies op tijd trapt drummer Justin Brown op woeste wijze af. Wie hier komt voor de hitjes van Thundercat moet nog even geduld hebben. Eerst krijgen we opgefokte versies van bijvoorbeeld Children of the Baked Potato. In de studioversie hoor je wel de manische drums en de geflipte baslijnen, maar staat de zang centraal in de mix. Live staan juist bas en drum op de voorgrond. Ook de synths komen opvallend hard binnen.
Deze show was dus niet voor iedereen, maar wie op een jazzfestival komt om een loei-strakke band met een geniale bassist als frontman te zien, is hier op exact de juiste plek. Wie juist voor de radiohitjes komt, zal tot het einde van de set moeten wachten als er een groovy versie van Them Changes het optreden afsluit. Conclusie: een indrukwekkende aanslag op je zintuigen.
Flea and the Honora Band
De grootste verrassing van de dag kwam in de hoedanigheid van Flea en zijn band. Wereldberoemd natuurlijk als bassist van de Red Hot Chili Peppers, maar wie zich verdiept heeft in de man weet dat zijn eerste liefdes jazz en de trompet zijn. Met een uitstekend jazzalbum op zak en een fenomenale band om zich heen mag Flea zich nu overgeven aan die liefde op het podium.
De band begint iets later dan gepland op het schema (wat best irritant is op een festival, maar goed). Zodra de lichten in de zaal uitgaan, horen we eerst Imagine van John Lennon in zijn geheel. Een goede keuze, want een groot deel van het publiek zingt mee. Het zegt ook meteen iets over het wereldbeeld van Flea. Hij is iemand die (misschien tegen beter weten in) blijft én moet geloven in peace en love.
Wie van te voren zijn huiswerk niet had gedaan en iets in de stijl van de Peppers had verwacht, komt bedrogen uit. Op een schaars verlicht podium zien we Flea met opperste concentratie prachtige passages spelen op zowel trompet als bas. Dat afwisselen van zijn twee instrumenten zal hij steeds blijven doen. Hierbij valt op dat hij op beide instrumenten echt heel goed is. Dat zegt wel iets als je net naar zowel Marcus Miller als Thundercat hebt staan kijken.
Langzaam maar zeker zien en horen we meer van zijn band met daarin glansrollen voor drummer Deantoni Parks (The Mars Volta) en Jeff Parker (naar onze bescheiden mening de beste jazzgitarist van dit moment). Vooral in de mooie instrumentale versie van Wichita Lineman (op het album ingezongen door Nick Cave) excelleert Parker.
Na een paar ingetogen stukken zien we later in de set ook de Flea zoals we die kennen. Bij A Plea gaat zijn jasje uit en stuitert hij met ontbloot bovenlijf over het podium. Vanuit het diepst van zijn ziel schreeuwt hij in de microfoon: Live for peace, live for love en Build a bridge, it’s where the courage is. Het hart van Flea zit zowel muzikaal als activistisch gezien op de juiste plek. Met mooie versies van Thinkin Bout You (Frank Ocean) en Maggot Brain (Funkadelic) sluiten Flea en zijn Honora Band de set af.
Er stond nog een ander optreden omcirkeld in het blokkenschema, maar we besluit muzikaal voldoen aan sprintje te trekken richting metro om de laatste trein naar huis te pakken. Het was een bijzonder mooie dag.
📬 Niets missen van Mixed Grill?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang één keer per maand de beste tips over kunst, cultuur, reizen en lifestyle direct in je inbox.